Carnaval.

Ja, er mag ook gelachen worden in de kerk. Afhankelijk van de lezingen uit het

H. Evangelie zou je zo denken dat in ons geloof alles kommer en kwel is, maar het merendeel brengt ons op het goede spoor in ons leven. Het geeft richting aan ons leven zodat het voor ieder van ons de moeite waard is om te leven. Ook de geloofsregels zijn niet van dien aard, dat ze zwaar op de maag liggen. Als je ze zo bekijkt kun je er goed mee leven en als je iets fout doet en je hebt er spijt van dan is er vergeving. Andersgelovigen vinden dat wij het daarmee wat gemakkelijk hebben.

Ook in de kerk is er wel wat te lachen, enkele anekdotes:

• De pastoor merkte in de H. Mis op dat er een collecte was en memoreerde aan het elfde gebod.   Gij zult in de kerk geen pepermunt eten en ook niet op de collecteschaal leggen.

Nog een klacht van de pastoor, over de mensen die te laat in de kerk komen, hij merkte op dat de grootste concurrent van de kerk het bed is.

De pastoor had zijn preek niet goed voorbereid en had wat tijd over toen hij over de woestijn sprak. De woestijn is zand, voor U, achter U, links van U, maar ook aan de rechter zijde.  

Na de godsdienstles klaagde de pastoor bij de directrice van de school omdat de kinderen het alfabet niet kenden, want ze meenden dat na de T de V komt.

Omdat de huishoudster ziek was ging de pastoor naar de winkel om boodschappen te doen.

Hij kwam met lege handen uit de supermarkt naar buiten. Hij had geen halfvolle melk kunnen vinden, want de pakken waren allemaal vol

Op een vraag van de pastoor; komt U regelmatig in de kerk, antwoordde de man: Ik heb er nooit zo misbruik van gemaakt.

Na een donderpreek kreeg de pastoor het volgende gedicht.

Eerwaarde, U draaft door, want de schaapjes kunnen het niet laten van tijd tot tijd eens vals te blaten.

Neem alles niet zo serieus en geniet van het leven. Gods genade zorgt ervoor dat we van elkaar kunnen houden en het goed met elkaar voor hebben.

Geniet met de carnavalsdagen, maak met elkaar lol en plezier